In het begin van week 9 heb ik mijn vuurdoop beleefd op een spinningbike. Nog nooit had ik de moeite genomen om te kijken of spinnen iets voor mij zou zijn. Nu is het inmiddels verworden tot RPM en heb ik besloten om toch een keer te gaan meedoen. Dit ook in het kader van onze spinningmarathon van 15 maart.

Het spinnen voldeed wel behoorlijk aan mijn verwachtingen, heel veel zweten, luide muziek, een enthousiaste instructrice (medestrijder Maryan) en nog eens heel veel zweet. Maar, ik weet zeker dat het voor mij weer eens een nieuwe, en dus effectieve, trainingsimpuls is. In de aanloop naar 4 juni zal ik dus vaker zwetens te vinden zijn in fitnesscentrum Body Action.

Daarnaast weer een standaardweek met twee keer op de fiets te werk, maar als afsluiter stond er zondag nog een speciale gebeurtenis op de agenda. Schaatsen voor de nierstichting. Christian Bakker (ook medestrijder en vader van twee kleine nierpatientjes) heeft het hele dorp enthousiast gemaakt voor deze landelijke actie. 38 dorpsgenoten stonden om 12 uur paraat om 2 uur lang hun rondjes te maken en zo een geweldig bedrag op te halen voor de nierstichting. Als ik om me heen keek denk ik dat ons team wel de grootste diversiteit aan deelnemers had van alle teams. De leeftijd varieerde van 3 jaar (Onze eigen Sofie!) tot 65 jaar, verder deed er een ex-Olympisch schaatser mee evenals mensen die afgelopen winter voor het eerst de ijzers onder gebonden hadden. Maar al die verschillen doen niet ter zake als je strijd voor xe9xe9n doel: De nierstichting!

De eerste anderhalve maand van januari hebben weer een zeer divers weerbeeld laten zien. Mooie droge kou, vieze natte kou, relatief zacht en regenachtig, sneeuw, ijzel en combinaties hiervan hebben we mee kunnen maken.
In al deze weersomstandigheden hebben we met de mannen van Klimmen tegen kanker trainingen afgewerkt. Gewoon omdat we weten dat het op talent alleen niet lukt, trainingsarbied is onontbeerlijk!

De geest lijkt soms wel eens een zwak moment te hebben, met name als het binnen lekker warm is en buiten nat en koud. xc9xe9n belletje van een medestrijder is eigenlijk altijd voldoende om de balans toch naar buiten te doen door slaan.

En het weer? Slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel!

Het was een goede week als voorbereiding zal ik maar zeggen…. De gebruikelijke 2 ritten naar Alkmaar zijn weer gewoon uitgevoerd en daarnaast twee ritten in het weekend.

Donderdagavond een mailtje van Michiel Admiraal (Bikeforyou) met de vraag of ik aan de Dijk tot Dijk strandrace mee wil doen. Nu wil het geval dat ik ooit gezegt heb geen strandraces meer te rijden, maar dit lijkt me wel een goede trainingsrit. Vrijdagavond dus nog maar even een fiets in elkaar gezet en zaterdagmiddag een uur getest of hij het ook deed. Dat was het geval.

Zondagochtend om 9.25 uur op de fiets vertrokken naar Den Helder terwijl de sneeuw uit de hemel kwam. Op zich geen probleem, als er echter een laagje van zo’n 2 centimeter van die koude natte drap op de fietspaden ligt wordt het toch nog vervelend. Na twee kilometer stonden mijn waterdichte schoenen vol met ijswater en voelden mijn voeten als de bekende klompjes aan. In Den Helder snel de schoenen uit, droge sokken aan en een warmte pleister op de tenen. In dit extreme geval helpen die echter ook niet echt. Het idee om van de wedstrijd een veredelde duurtraining te maken kan na het startschot in de prullenbak. Het wordt toch weer een wedstrijd!
Omdat we als team helemaal achteraan gestart zijn is het xe9xe9n grote inhaalrace tot aan Callantsoog, dan heb ik een groepje gevonden die de juiste snelheid lijkt te hebben. Althans het kost heel veel tijd om erbij te komen…. Als ik er eenmaal bij ben blijkt ook nog eens dat de mannen niet echt bereid zijn veel kopwerk te doen. Bij het keerpunt gaat alles nog geheel naar wens en is er voldoende macht in de benen. Terug bij Callantsoog ( op 3/4 van de strijd dus) slaat het gevoel om. Een inschattingsfout levert 50 meter achterstand op die ik snel weer dichtrij, dat had ik beter rustiger kunnen doen, als ik er weer bij ben schiet de kramp in mijn Gluteus Maximus (grote bilspier). Dit resulteert niet alleen in een afname van de macht, maar ook van ernstige zitproblemen. Ik ben genoodzaakt om af en toe van de fiets te gaan om de boel een beetje te laten herstellen en verlies enorm veel tijd en plaatsen. Had ik toch beter rustig kunnen beginnen, maar achteraf kijk je een koe in zijn ….
Na een kop snert/cola en snickers rij ik samen met de afvaardiging van fietsclub Callantsoog weer terug en heb ik toch een heel goede training gehad!

Deze week had ik weer het gevoel fit te zijn, lekker trainen moet dus mogelijk zijn. De gebruikelijke 2 fietsdagen naar het werk staan weer op de rol, met als extra een geplande schaatstraining op woensdag. Als ik echter met de schaatsten op mijn rug bij de Meent arriveer blijkt de baan tussen 6.45 uur en 19.00 uur gesloten te zijn…. Dan maar met een ommetje op de fiets naar huis.
Zaterdag staat er een etentje bij "de Hogertjes" gepland en aangezien die residentie houden in Nieuw Vennep is dat weer een mooie gelegenheid om wat uren te maken. Met een kleine omweg staan er bij aankomst in de Rodelindastraat 89,5 km o de GPS met 3.45 uur zuivere fietstijd. Met -1 graad en een gure oostenwind voorwaar niet slecht.
Zondagmorgen nog een mooie rit van 2.15 uur deels door het PWN gebied en het is weer een goede week geweest.

Op het Alpe d’Huzes front gaat het ook de goede kant op, vele donaties zijn inmiddels gedaan en het is de bedoeling dat er nog velen volgen. Als u dus nog niet heeft gedoneerd kijk dan op www.klimmentegenkanker.com voor de mogelijkheden. Daar kunt u ook lezen dat er een spinningmarathon aan zit te komen, als u een sportieve bijdrage wilt doen die ook nog eens financixeble steun opleverd, meld u zich dan aan!

Na vorige week ziek te zijn geweest gaat het deze week weer wat beter. De gebruikelijke twee dagen op de fiets naar het werk zijn er weer, waarbij de terugreis deze week door omstandigheden met de auto gebeurt.

Vrijdagmiddag vertrekken we naar Maastricht om de verjaardga van neefje Koen te vieren. En als ik daar dan toch ben kan ik de gelegenheid natuurlijk niet onbenut laten om nog even wat te trainen. Zaterdag trek ik er op uit om het Belgische land te ontdekken en na ruim 3 uur over heuvelachtig terein kom ik weer terug in Maastricht. Een mooie trianing!
Zondag gaan we rond een uur of xe9xe9n weer richting het noorden, maar daarvoor is er nog tijd om weer ruim twee uur op de fiets van het mooie weer te genieten! Een mooie trainingsweek derhalve.

Op de terugweg nog even gestopt bij het Autotron in Rosmalen om de vakkennis op peil te houden op de Fietsvak.

Op deze kille zaterdagochtend stond weer de jaarlijkse ATB toertocht vanaf het plaatselijke sportpark op het programma. x92s Morgens eerst even de straat x93versierdx94 met een aantal spandoeken, want 300 mountainbikers bijna door de voortuin vraagt natuurlijk om wat reclame!

Om 9.30 uur verzamel ik met mijn Klimmen tegen Kanker maten Christian en Bram bij de start om de 35 mooie kilometers weg te trappen. Vanwege het griepje dat me twee dagen thuisgehouden heeft neem ik me voor om er een zeer rustig ritje van te maken. Door helemaal achterin te starten lukt dit goed, geen gejaag en lekker relaxed beginnen we aan de ronde om het voetbal veld waarna we via de (jawel!) Bergeendstraat de Pettemer zeewering bestormen. In ons eigen bos heeft HRTC DOK weer een prachtige ronde gemaakt met bijna alle hoogteverschillen erin. Het bekende schelpenpad brengt ons naar st. Maartenszee waar we het strand opgestuurd worden. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik samen met Chris (die solidair isx85) via het fietspad naar Callantsoog rij. Strand is mooi, maar wel als het boven de twintig graden is met in plaats van een fiets een zwembroek!

Bij Callantsoog pikken we de route weer op in de bollenvelden en door mooie stukken duin/ bos en weiden achter Calantsoog. In de buurt van Grote Keeten werken we een lekker koppie boullion weg en haken we ons karretje aan in een redelijk grote groep die ons tegen wind in terug brengt richting Petten. De organisatie levert echt een puik stukkie werk  door ons te laten genieten van bijna ieder stukje natuur wat zich bevindt tussen Petten en Grote Keeten. Bij het Zwanenwater gaan we het duin op, in st. Maartenszee doorkruizen we ook weer het duin om in Petten nogmaals een lus door het bos maken om over de dijk het sportpark weer te bereiken. Vijfendertig kilometer staat erop de Garmin en voldaan lever ik mijn startbewijs in en keer terug naar een inmiddels vol huis waar de gebak ter ere van de verjaardag van Lianne wacht.

Hoe zwaar de dag van 5 juni lichamelijk ook gaat worden, tegen de geestelijke zwaarte van vandaag zal hij niet op kunnen.

Vanmorgen was namelijk de crematie en condoleance van Yvonne. Gelukkig heeft Yvonne deze dag geheel in haar eigen stijl kunnen regelen. Om 10.45 uur begon de crematieplechtigheid in de warme belangstelling van zeer veel mensen. Naast de zaal moest ook de volledige ontvangstruimte benut worden om iedereen een plaatsje te geven. Er werden mooi liedjes gedraaid die door Yvonne zelf uitgezocht waren en door verschillende sprekers werden mooie woorden gesproken.

Na deze plechtigheid vertrokken de bezoekers naar het dorpshuis de Uitkijk in st. Maartensbrug. Daar was de zaal volop versierd met prachtige bloemen en allerlei atributen van Yvonne, zoals haar fiets, waterpolo tenue en schaatsen. Dit alles omlijst met prachtige fotocollages. Verder hadden de kinderen van de basisschool voor allerlei versieringen gezorgd.

Voor de kinderen werd natuurlijk ook goed gezorgd, terwijl er met een deel van de gasten een broodmaaltijd werd genuttigd waren er voor de kinderen schalen vol met poffertjes. In de kleine zaal was er ook een springkussen en knutseltafel voor de kinderen.

Een eerste ruwe schatting geeft tussen de 600 en 800 bezoekers, waaruit maar weer blijkt dat Yvonne een bijzondere plaats inneemt bij velen.

Al met al was het natuurlijk een zeer emotionele dag waar menig traantje is gevloeid, een dag echter die wel volledig in de geest van Yvonne is beleefd.

Nogmaals wil ik Nico, de mannen en de rest van de familie en vrienden heel veel sterkte wensen.

De Alpe Dx92huez heeft ongeveer 1100 hoogtemeter, 8 beklimmingen levert dus 8800 hoogtemeter. Dit komt overeen met de hoogte van de Mount Everest, de hoogste berg op aarde. Het komt er dus op neer dat we op 5 juni de Mount Everest op, en weer af gaan fietsen. Een ogenschijnlijk onmogelijke opgave, maar ik ben er van overtuigt dat het gaat lukken.

Enige tijd geleden schreef ik een stukje over teveel motivatie, de persoon waar ik daar op doelde was Yvonne. Zij kreeg een berg voor zich waarbij de Mount Everst een peulenschilletje is. Hadden we haar gevraagd mee te gaan om een paar keer een berg te beklimmen had ze waarschijnlijk gezegd; x93Dat zal niet meevallen, maar kom we gaan het proberenx94. Ik stel me zo voor dat ze op deze manier aan haar beproeving is begonnen.

Iedereen die wel eens een moeilijke beklimming voor het eerst doet kent wel het gevoel dat je hoopt dat het na de volgende bocht minder zwaar gaat worden. Of beter nog dat je de top kunt zien of er zelfs bent! Yvonne heeft op haar berg maar weinig van dit soort hoopvolle bochten gekend. Steeds weer bleek dat het na een bocht onverminderd zwaar. En de top, die heeft ze eigenlijk nooit in het zicht gehad. Toch heeft ze haar uiterste best gedaan om de top te bereiken, op maandag 17 maart bleek echter dat dit een onmogelijk opgave was en heeft ze iets moeten doen wat eigenlijk niet in haar woordenboek voorkwam. Opgeven.

We wensen met name Nico, Pim en Barry alle kracht om dit enorme verlies een plekje te geven.

Vanmorgenvroeg zijn we vanuit Maastricht vertrokken richting Keulen alwaar Saskia mij heeft afgeleverd op het plaatselijke vliegveld. Van daaruit vlieg ik naar Salzburg waar Niels klaar staat om me op te halen. In tegenstelling tot de laatste beelden die via de webcam tot ons gekomen zijn ziet het er hier erg wit uit! De laatste dag en nacht is er redelijk wat sneeuw gevallen en er kan dus vol op getraind worden.

Vanmiddag direct de eerste 2 uur aan het langlaufen geweest, dit viel nog niet helemaal meeaangezien de aanhoudende sneeuw voor een laag van zo’n 15 cm verse sneeuw op de geprepareerde paden gezorgt heeft. Morgen gaan we op verse paden een nieuwe training plannen! Ik ga ervan uit met een sterk verbeterde conditie op 11 maart weer terug te keren naar het noordhollandse. Als het weer wat beter gaat worden zal ik deze conditie om gaan zetten in specifieke fietsconditie om de Alpe d’ Huez op 5 juni vol goede moed aan te vallen.

17 januari 2008, een datum om nooit te vergeten!

Na een triest verloop van de dag ivm de crematie van Opa van Straten die na een welbesteed leven op bijna 94 jarige leeftijd is overleden kreeg de dag een prachtig einde.
Om 22.17 uur zag na een zeer vlotte bevalling Lianne het levenslicht. Het zag er de hele dag nog niet naar uit dat er direct iets stond te gebeuren, maar om 20.00 uur begon er toch wat te rommelen. Een goeie twee uur later was daar dan een gezonde en blije meid van 3800 gram. Moeder en kind maken het beide goed en de eerste nachten met z’n vieren zijn ook rustig verlopen. Tegen de tijd dat ze op de fiets zit zal ik al wel meer berichten geplaats hebben. Tot het volgende bericht moet u het maar even doen met deze foto: